Elly vertelt: Hellp… ons te begrijpen!

Hellp.. ons te begrijpen.

Het is alweer 5 jaar geleden dat bij een groei echo alles mis bleek te zijn en ik direct naar de gynaecoloog moest. Daar kreeg ik te horen dat ik Pre-eclampsie had. Ik had er nog nooit van gehoord en wist dan ook niet wat mij te wachten stond. Ik werd opgenomen en overgeplaatst naar het Maxima Medisch Centrum in Veldhoven omdat de kans groot was dat mijn kindje te vroeg geboren zou worden. Ik was toen 29.4 weken zwanger.

Ik had hoge bloeddruk, eiwit in de urine en te weinig vruchtwater. Mijn kindje had een groei achterstand. Er werd met een shot magnesium toegediend en long rijping van mijn kindje werd gestart. Maar ik voelde mij niet ziek!!!

2 dagen later stonden ze aan mijn bed. Mijn kindje ging achteruit en om te voorkomen dat ik ziek werd was het de beste oplossing om haar direct te halen. Daar was ze 850 gram met 29.6 weken. Zo een 3 à 4 weken groeiachterstand. Maar ze deed het ongelofelijk goed.

Er wordt gezegd dat zodra je kindje is geboren jij beter wordt. Maar niets bleek minder waar. In mijn dossier stond dat ik 3 dagen na de keizersnede een veel te hoge bloeddruk had en als die niet zakte ze een spoed overleg moesten inplannen. Echter kregen ze het onder controle en knapte ik langzaam op. Ik mocht naar “huis”. Mijn dochter heeft 4 weken op de NICU gelegen. Daarna nog eens 3 weken in het streekziekenhuis.

Dan kom je thuis met het gezin en merk je pas wat het allemaal met je heeft gedaan De rollercoaster. Zelf aan het vechten voor je leven en je dochter aan het vechten voor haar leventje. Na een jaar kreeg ik in de gaten dat ik niet meer de vrouw was dan voor de zwangerschap. Voorheen was ik een energieke vrouw die in was voor alle feestjes; verjaardagen, familiefeesten, café. Drukte maakte mij niets uit.
Nu merkte ik steeds meer dat ik dat niet meer kon hebben.

Mijn achternicht, Linda Hendrix, heeft precies hetzelfde gehad. Ik heb veel aan haar gehad in de periode dat ik bevallen ben. Wij besloten samen een lotgenoten groep te starten op Facebook. Uit dit lotgenoten contact bleek echter dat veel meer vrouwen zich niet meer voelde zoals voor de zwangerschap.
We waren dus NIET ALLEEN. De restklachten kwamen steeds meer naar voren. Het was een bom van erkenning. Zo kwam naar voren dat de vrouwen last hebben van concentratie problemen, woordvindstoornis, prikkel gevoeligheid en vermoeidheid. Ook ik had deze klachten. Ik kon me niet meer concentreren op een diepgaand gesprek. Ik dwaalde af. En kon het niet meer volgen. Ik kom vaak niet uit mijn woorden tijdens een gesprek met iemand. Ik draai woorden om. Belangrijke gesprekken moet ik voorbereiden. En tijdens het gesprek moet ik zoveel mogelijk op schrijven om het later niet te vergeten.

Tijdens een drukke verjaardag of een feestje merk ik dat hoe later het word hoe minder ik kan volgen. Ik raak overprikkeld en krijg een kort lontje. Een café binnen lopen is al snel teveel.. muziek te hard, mensen die te hard praten. Nee ik was snel weg… Zodra ik deze overprikkeling had merkte ik dat ik sneller vermoeid was en moest ik ruim 2 dagen bij komen.

Nu 5 jaar later weet ik dat deze klachten er zijn. Ik heb ze geaccepteerd en kan er daardoor beter mee omgaan. Ik wil niet zeggen dat ze weg zijn want ik heb er zeker nog dagen tussen zitten. Acceptatie is heel moeilijk. Maar juist door het lotgenoten contact lukt mij het beter te accepteren. Want ik ben niet alleen. Een huisarts erkend mijn klachten niet en deed het af als psychisch. Daar sta je dan…

Pre-eclampsie en Hellp-syndroom STOPT niet na de bevalling! Ik schrijf dit omdat veel vrouwen zich onbegrepen voelen. Ook ik… Maar… jullie zijn niet alleen! Veel vrouwen zijn met jou…

Elly Arts.

#SamenHellpen #WorldPreeclamspiaDay #22mei #Preeclampsie #Hellp #HellpOnsTeBegrijpen

8 reacties

  1. Cleo op 23 mei 2018 om 11:40

    Hoi Elly

    Enorm herkenbaar, 11 maanden geleden is mijn dochter met spoed gehaald omdat mijn lichaam het niet meer trok.

    Wat voel ik mij ook vaak alleen. Uiteindelijk moet je het zelf doen. Zelf vooral korte termijn geheugen slecht tgv hersenbloeding door hellp maar andere klachten herken ik ook.

    Onbegrip zo moeilijk, ik zal in mijn blog ook hierheen verwijzen.

    Groet Cleo

  2. Viv op 4 juni 2018 om 23:21

    Hoi Elly.
    Idd zeer herkenbaar, ik ben zelf 5 jaar geleden met spoed bevallen van een tweeling ook hellp gehad en helaas te weinig begrip en dooddoeners te horen gekregen.
    Ik moest eens ophouden erover te praten. Dus verwerkte ik alles in mijn eentje met de zorg van twee baby’s en mijn eigen herstel.
    De concentratie problemen zijn er nog steeds daardoor kon ik mijn werk niet goed uitvoeren zoals voor de zwangerschap. Het blijft lastig hoor.
    Fijn dat je je verhaal deelt en anderen ook de kans geeft dit te doen, gehoord worden ?

  3. Nancy op 5 juni 2018 om 12:35

    Hoi Elly,

    Op 23 maart jl. kreeg ik de diagnose en op 24 maart jl. is mijn zoontje via een keizersnee geboren omdat het te slecht ging zowel met mij als hem. Gelukkig was ik al 37 werken, maar kan me niks herinneren van de bevalling en blijf veel afwezig en hoofdpijn blijft aanhouden. Onbegrip van veel mensen omdat ze het niet snappen, heb. mijn zoontje pas na 1,5 dag gezien en was wel heel lastig en hij doet het gelukkig echt super maar vindt het heel lastig hoe ik nu zelf in het leven sta, energie voor 10 is weg en nergens zin in.

    Groet, Nancy

  4. Noor op 7 oktober 2018 om 20:13

    Zo herkenbaar. Hier inmiddels 7 jaar verder na ernstige pre-eclampsie/hellp bij mijn oudste zoon. Iedere dag is Hellp daar nog steeds; ons leven staat helaas nog steeds in het teken van hellp. We maken er het beste van. Maar het voelt soms een eenzame strijd. Dankbaar voor wat er wel is, in rouw van wat er niet meer is; je oude ik!

    Jij ook veel liefs en sterkte

  5. Dewi op 18 december 2018 om 15:35

    Zo herkenbaar, ik heb hellp gehad in juni j.l ik zoek echt contact met die hetzelfde hebben meegemaakt, want het onbegrip is heel erg groot helaas.

  6. Iris op 5 januari 2019 om 09:51

    Heel herkenbaar. Bij mij is het ook al weer 5 jaar geleden maar ben nooit meer helemaal de oude geworden. Vaak hoor ik dat wordt gezegd dat je na een bevalling sowieso niet meer de oude wordt. Maar ik heb toch echt verschil gemerkt met het herstel van een ‘gewone’ bevalling en een bevalling met Hellp. Vroeger was mijn geheugen heel goed. Nu lijkt het soms of er bijna geen nieuwe informatie meer bij kan in mijn hoofd. Ook na een dagje verjaardag moet ik een dag bijkomen. Ook kan ik mij niet meer lang begeven in mensenmassa ‘s. Gelukkig zijn er ook nog genoeg rustige plekken in ons landje. Je stelt je erop in en dan lukt het maar het onbegrip vond/vind ik ook moeilijk. “Je bent toch weer beter nu je kind is geboren”? Maar goed ben dankbaar voor wat er is! En blij dat jullie ook een reactie achterlaten zodat ik me niet helemaal alleen hierin voel.

  7. Nicole op 14 januari 2019 om 12:56

    Ook hier heel herkenbaar, eerst een zwangerschap uit het boekje. Bij 30 weken ging mijn bloeddruk iets omhoog was niet erg zei de verloskundige maar ik zei het klopt gewoon niet ik ben sagarijnig ik heb ineens heel veel vocht in mijn benen en soms in mijn gezicht en die bloeddruk is normaal 110/60 en niet 120/70. Maar goed je vertrouwd op de verloskundige omdat ik verder geen klachten had en geen eiwitten in de urine ben ik er niet op doorgegaan. Bij 36 weken en 5 dagen voelde ik me ineens niet meer goed misselijk en hoofdpijn iedere dag opgezwollen oogleden en voor het eerst in mijn leven lag ik de hele dag in bed. Op maandag op controle bij de verloskundige na in het weekend gebeld te hebben en ik dacht ach zal buikgriep zijn het was de tijd van het jaar er weer voor. Die maandag weer de hele dag in bed gelegen s’avonds op controle en ineens eiwitten in de urine. Bloeddruk 135/90 op het randje misselijk en hoofdpijn verder geen klachten, toch doorgestuurd naar het ziekenhuis daar aan de bloeddruk meter die was in een half uur tijd ineens 135/185 magnesium infuus gekregen dag erna ingeleid want ze dachten het is niet zo erg. Vooral omdat ik gewoon niet echt ziek ziek was. Ik werd ingeleid en de dag daarna bewogen mijn benen ineens zomaar uit het niks zonder dat ik het zelf deed. Uiteindelijk ging het zo slecht met ons kindje en mij bloeddruk 285/220 dat ze besloten een spoedkeizersnede te doen met volledige narcose ruggenprik kon niet meer omdat de lever niet werkte en dus geen bloed kon stollen. 2 uur later zag ik mijn meisje. daarna begon het herstel ongeveer 4 weken later was ze thuis een jaar later besefte ik pas wat ik allemaal gemist heb en hoe ernstig de hele bevalling was geweest nu 7 jaar later ben ik nog steeds erg prikkelgevoelig en soms gewoon echt futloos. Mijn oude ik mijn stuiterbal energie is nooit meer terug gekomen. Ik zoek er ook niet meer na ik heb me erbij neer gelegd maar soms is het toch lastig en er is niemand die het echt begrijpt. Wat zou ik graag weer lekker willen stuiteren met energie die nooit op raakt, maar dit is helaas wat hellp syndroom met mij heeft gedaan en het zal ook niet meer veranderen denk ik

  8. Debora op 6 februari 2019 om 16:18

    Heel herkenbaar. Mijn dochter wordt bijna vier en ons ziekteverloop lijkt erg op die van Elly. Ik voelde mij ook niet ziek maar werd opgenomen toen ik 29 weken zwanger was. Ik zou het ziekenhuis niet uitkomen zonder eerst te bevallen. Die mededeling was een shock want ik voelde mij tenslotte niet ziek.
    Maar dat was ik wel. Uiteindelijk bevallen met spoed keizersnede toen ik 32 weken was. Mijn dochter had meteen een APCAR score van 10! En ik verloor volgens mij 15 kilo in 2 dagen tijd.

    Ik merk nu alleen, na vier jaar, dat ik niet meer de oude ga worden. Ik ben snel vermoeid en afgeleid. Ik na een fysiek drukke dag zeer pijnlijke benen en daarnaast kan ik prikkels niet goed meer verdragen dus feestjes en avondjes stappen zijn voor mij een hele opgave. Ik zou wel eens willen weten waarom we daar dan zoveel moeite mee hebben. Teveel vocht in de hersenen gehad? Hier moet toch wel iets over bekend zijn lijkt me.

Geef antwoord Antwoord annuleren