Gastblog van Dian Ne: 1 jaar ziektewet

Vandaag plaatsen wij een ingezonden stukje van Dian Ne. Helaas voor velen van ons herkenbaar…

“Deze week is het twijfelachtige jubileum van 1 jaar ziektewet. En dat komt toch harder binnen dan ik had gedacht. Ik werk nu 2 x 5 uur, met heel veel moeite. Ik had gedacht dat ik nu allang weer op de been zou zijn of in elk geval uitzicht had op mijn volledige herstel, maar niets is minder waar. Vandaag had ik weer een gesprek met de arbo-arts, waarbij een gesprek met een arbeidsdeskundige voorbij kwam (om je te oriënteren op ander werk, als dat van jou te zwaar blijkt te zijn). Hij wist niet zeker of het nodig was, maar het moest van het UWV. 

En toch, toch komt dat binnen. Ondanks zijn voorzichtige boodschap dat het waarschijnlijk allemaal nog wel meevalt. Maar het idee dat ik mogelijk niet meer terug kan keren op mijn oude niveau, slaat toch wel in als een bom. Net als zijn opmerking op mijn vraag, of ik nog op volledig herstel mag rekenen of toch met minder rekening moet houden: ‘Dat kunnen we pas eind volgend jaar zeggen’.

Ik ben het wel zat, de pijn, de overprikkeling, het eeuwige gedenk over de simpele dagelijkse dingen of leuke uitstapjes, de terugslag, nadat ik blijkbaar in mijn wil om vooruit te komen, veel te hard van stapel ben gelopen. Het eeuwige gepieker over of ik niet nog meer kan doen om weer terug te komen, want ik wil zo graag weer mijn oude “ík” terug. Ik wil weer perspectief hebben en kunnen dromen over de toekomst, in plaats van te hopen op eindelijk een paar goede weken.

We willen graag nog een kindje, want dat leek ons zo leuk, dicht op elkaar een hecht gezin. Maar ik moet dan toch wel in staat zijn om mijn dagen goed te kunnen volbrengen. Toch?

Accepteren lukt nog niet. Eerst boos en verdrietig zijn om wat allemaal zo moeizaam gaat.
Ik weet het niet meer zo goed. Ik ga nu douchen en slapen, na mijn fysio-oefeningen. Morgen weer een dag”.

Laat een reactie achter