Helen deelt haar verhaal

Mijn naam is Helen Vuijk Noorland, ik ben 40 jaar en mama van 3 kinderen. 2 kinderen bij mijn ex man, een zoon van 15 (Dyon) en een dochter van 12 (Yente). Met mijn nieuwe partner heb ik een jongen van 18 maanden (Boaz). Ik heb een leuke baan als PIW-er in een gevangenis.
Ik ben een vrolijke, spontane, energieke en sportieve vrouw… althans tot 18 maanden geleden.
We wilden graag een kindje van ons zelf, een bekroning op onze liefde en samengestelde gezin. Naast mijn 2 kinderen heeft mijn partner (Henry) 2 zoons van 9 en 12.

Ik was vrij snel zwanger, maar zonder problemen was het zeker niet. Ben de gehele zwangerschap niet echt fit geweest. Er was elke keer wel iets. Blaasontstekingen, dreigende zwangerschapssuiker en vocht vasthouden… en niet te zuinig ook, maar de rest van de controles bij de verloskundige waren goed.
Met 33 weken had ik mijn 5de blaasontsteking te verwerken, maar uit de urinetest kwam ook nog iets anders… ik was drager van de GBS-bacterie… Net als velen van jullie, wist ik dus niet wat dat was. Nou dat werd me netjes uitgelegd: Groep B Streptokokken… Ik zou in het ziekenhuis met een antibiotica infuus moeten bevallen. Zodra mijn vliezen zouden breken, zou ons kindje ziek kunnen worden en zou kunnen komen te overlijden… Ik werd overgedragen aan de gynaecoloog.

Daar gingen we, een week later richting het ziekenhuis in Dordrecht voor mijn eerste afspraak. Daar begonnen ze met het meten van mijn bloeddruk… en nog een keer, er werd iemand bij gehaald, met de hand dan maar, maar dat lukte niet. Uiteindelijk gaf hij na 3x elektronisch meten 140/99 aan. Er werd meteen een CTG gemaakt, moest een potje urine vullen en bloed gaan prikken. Na het bezoek bij de gynaecoloog, die ons uitlegde wat een hoge bloeddruk inhield en ons vertelde dat ze me na vandaag nauwlettend in de gaten gingen houden, zijn we naar huis gestuurd met een recept voor bloeddrukverlagers, een afspraak voor 2 dagen later en een mooie bokaal om 24-uurs urine op te vangen. In de auto waren we er een beetje beduusd van… wat was er gebeurd met mijn GBS bacterie, daar werd niet meer over gerept en verdween op de achtergrond.

Anderhalve week liep ik ziekenhuis in en uit. Bloedprikken, CTG, urine inleveren… Er werden vragen gesteld: Ben je misselijk, heb je hoofdpijn, zie je lichtflitsen… het enige waar ik last van had was een lichte pijn aan de rechterkant onder mijn ribben… oh ja… ik leek wel een aangespoelde walvis. Alles was redelijk stabiel en mocht gelukkig na elke controle naar huis, moest alleen per direct stoppen met werken. Ik was pas 34 weken zwanger en wilde pas met 36 weken met verlof. Jammer vond ik het, ik wilde het graag volmaken…

Met 35 + 1 werd ik toch opgenomen, de bloeddruk ging omhoog en had eiwitten in mijn urine. Ik zou zwanger, het ziekenhuis niet meer verlaten. Ik kreeg bedrust opgelegd, mocht in mijn kamer en op de gang lopen, maar mocht de afdeling niet af, ik voelde me zo alleen en keek uit naar de bezoekmomenten, maar voelde ik me ziek ?… nee niet echt. Ik hield alleen immens veel vocht vast en dat werd met de uren erger voor mijn gevoel. Ik maakte me druk of dit ooit nog goed ging komen. Ook werden de bloeddrukverlagers opgehoogd, omdat mijn bloeddruk licht bleef stijgen.

Met 35 + 6, zondag 02 augustus 2015, gaf de gynaecoloog aan dat ze niet meer af wilde wachten. Dit door het vocht, dat zich in mijn hoofd ophoopte en de bloeddruk die bleef stijgen. Ik werd ingeleid en na een hele snelle bevalling, met een antibiotica infuus, werd Boaz geboren… 2666 gram en hij deed het vanaf het eerste moment super.
TROTS met hoofdletters, dat waren we en zo gelukkig… opnieuw papa en mama. Iedereen wordt gebeld en mijn vader en onze 4 kinders komen kijken. Boaz ligt lekker bij me, maar hij word heel zwaar, ik krijg haast geen lucht. Ik vraag of hij weggehaald kan worden bij me. Dan ineens helse pijn, geen lucht, kon niet praten. Ik kon niks meer. Ik maak niks meer mee… later hoorde ik dat er veel paniek was, mijn bloeddruk was gestegen naar 220/130. Ik kreeg morfine tegen de pijn, een infuus magnesium sulfaat en een katheter ingebracht. Ik had een HELLP tube.

Daar lag ik… overleven. “Mevrouw, u bent heel erg ziek”. Dit was wat er meerdere keren tegen me gezegd werd. Ik had nog nooit in een ziekenhuis gelegen en nu dit…
Ik had een zoontje en kon er niks mee, hij werd bij me gelegd voor de voedingen en daarna weer weggehaald en in zijn bedje gelegd. Van een afstandje lag ik te kijken hoe iedereen met hem bezig was, luiers verschonen, in bad doen, oooh wat wilde ik dat graag zelf doen. De verpleegsters zeiden tegen me dat ik het heel goed deed, Dat ik alles gelaten over me heen liet komen… Ja, wat moest ik anders, lag aan bed gekluisterd, overgeleverd aan de artsen en verplegers, maar diep van binnen was ik zo bang. Ik liet het niet merken en probeerde alles met een lach af te doen.

Dinsdagmiddag ging het opnieuw mis. Weer de druk op mijn borst, weer moeite met ademhalen en een hart dat langzaam uit mijn lichaam bonsde. Mijn bloeddruk schoot opnieuw naar de 235/130. Dit was het moment dat de artsen ingrepen. De bloeddrukverlagers werden gestopt en er werd een nieuw infuus gezet met medicijnen om mijn bloeddruk te laten zakken, ja hoor natuurlijk… nog een slangetje, kon er nog wel bij. Ik werd volledig afgezonderd van prikkels, geen televisie, telefoon en de gordijnen gingen dicht… ook mocht ik geen bezoek meer ontvangen, alleen Henry mocht nog bij me. Ja ho even, mijn kinderen zouden op bezoek komen… ze mochten heel even een knuffel komen geven, maar daarna moesten ze meteen weer weg. Jeetje, hoe moesten zij zich voelen. Dit was ook het moment dat ik wilde dat Henry bij me bleef 24 uur. Hij mocht niet meer weg…

De verpleging liep de deur plat, had zelfs een vaste verpleegster die haar hele dienst op mij werd gezet. Elk kwartier werd de zak van de katheter geleegd en bloeddruk gemeten, die gelukkig een beetje was gezakt naar 160/100. Dit alles werd met de internist overlegd en elk uur werden de medicijnen opgehoogd, maar zakken deed de bloeddruk niet. Dinsdagnacht durfde ik niet meer te gaan slapen, had druk op mijn borst, pijn in mijn hoofd en ik was zooo moe. Er werd een ECG gemaakt en die was mooi, dus ik kreeg een inslaper. Dit hielp wel en heb toch een paar uurtjes geslapen.

Woensdagavond, ik zat inmiddels aan de hoogste dosering medicatie, kreeg ik mijn derde HELLP-tube en ging de bloeddruk weer naar de 230/125… oke, nu was ik er klaar mee. Ik wilde naar huis, meteen… prikkelvrij had ook geen zin. Wat zou nog wel helpen, ik kwam hier nooit meer vandaan…
De nacht van woensdag op donderdag werd ik overgeplaatst naar de Intensive Care. Zij konden mijn bloeddruk wel naar beneden krijgen… nou, ik zag het op dat moment al helemaal niet meer zitten en dacht dat ik dood zou gaan. Ik had net een zoontje en wat gebeurd er met mijn andere kinderen… en Henry… ik keek hem aan en het enige wat ik zag bij hem was angst.
Op de IC hadden ze me in anderhalve dag stabiel en waren de pompen afgebouwd en had ik alles in pilvorm terug. Vrijdagmiddag mocht ik terug naar de kraamafdeling en kon het aansterken beginnen.

Zondag 9 augustus mocht ik na 12 dagen naar huis, met een apotheek aan medicijnen en de mededeling dat ik rust moest houden en er zeker een jaar herstel voor uit moest trekken. Nou dat zien we dan wel weer, heb 3 maanden de tijd om op te knappen en weer te gaan werken. Dat kan ik…
De medicijnen heb ik in een half jaar volledig afgebouwd en mijn bloeddruk is weer naar de normale waarde.

Nu 18 maanden verder, zit ik nog altijd in de ziektewet en werk ik 2 x 6 uur. Dat is tot nu toe genoeg, maar hoop dat ik het op kan bouwen. Ik heb het er zo ontzettend moeilijk mee dat ik niet meer de vrouw ben die ik was. Van de energieke, spontane vrouw is weinig over. Ik begin nu pas een beetje een balans te vinden in de dagen, maar als er maar iets anders loopt, raak ik in paniek en krijg ik chaos in mijn hoofd en dat is terug te zien in mijn huishouden, ik overzie het niet, dus laat alles uit mijn handen vallen en ga zitten op de bank. Concentreren kan ik me niet, waar ik ooit een boek uitlas in een week, doe ik nu een half jaar over. Verjaardagen en drukke ruimtes mijd ik het liefst, het vreet energie, krijg een druk op mijn voorhoofd en hoofdpijn ervan. Ik ben zo moe erna.

Ik heb alles aangepakt, wat ik aan kon pakken, om erachter te komen, wat het is… Ik loop in het Erasmus MC bij de follow-up, heb meegedaan aan het revalidatie traject Belife in Rotterdam, Queen of Hearts in Maastricht, heb een MRI gehad van mijn hoofd en een neuro psychologisch onderzoek. Uit dat laatste onderzoek kwam het woord Posttraumatisch stressstoornis… kan ik me daar in vinden? Ja, ik denk het wel… heb veel dingen meegemaakt en denk dat mijn ziekenhuis-ervaring de laatste duw in de rug is geweest. 24 februari heb ik een intake bij de psycholoog en ga ik beginnen met EMDR. We leven met de dag. De relatie tussen Henry en mij wordt op dit moment heel erg op de proef gesteld, ik wil mijn ding doen, met alle gevolgen van dien en hij zet mij graag in een glazen stolp, omdat hij heel bang is om me te verliezen… We gaan dit echt wel redden, maar we moeten blijven praten met elkaar.

2 reacties

  1. Petra Schuiling op 26 maart 2017 om 23:01

    Lieve, lieve zus.
    Woorden schieten te kort. Ik zou willen dat ik het leed kan verzachten, maar helaas. Ik kan wel zeggen dat ik ongelooflijk trots op je ben dat je dit hartverscheurende verhaal in de openbaarheid brengt. Sommige gebeurtenissen wist ik zelfs niet eens. HELLP was voor mij, en ongetwijfeld voor vele anderen, onbekend….tot nu. De afschuwelijke gebeurtenissen hebben je, zoals je zelf ook zegt, doen veranderen. Ik heb diep respect voor de manier waarop je de situatie draagt. Weet dat ik er altijd voor je ben.

  2. Miranda op 30 maart 2017 om 14:53

    Wat een verhaal, maar ook zo herkenbaar allemaal.
    Onze tweeling is ondertussen 20 jaar,maar ik zal het nooit vergeten.
    Onze kindjes waren ook nog veel te vroeg,met alle complicaties van dien,dus de roze wolk was ver te zoeken.
    Heel veel sterkte met het verwerken.
    Gaat je zeker lukken,alleen vergeten doe je het nooit!

Laat een reactie achter