Janine deelt haar verhaal

Eigenlijk voelde Janine zich vanaf het begin van haar zwangerschap niet goed. Ze hield snel veel vocht vast en de eerste twee weken had zij iedere nacht flinke buikpijn. Ondanks dat bij iedere echo, controle en bloeddrukmeting alles in orde bleek voelde zij zich continue moe en futloos. Zij kon uit weinig dingen plezier halen, had nergens zin in en was prikkelbaar. “Het was mijn eerste zwangerschap. Ik dacht dat het zo hoorde. Nog 7 maanden mijn tanden op elkaar dacht ik”.

In week 25 van haar zwangerschap trouwde Janine in het buitenland. De huwelijksreis zou direct op het huwelijk volgen. Tijdens de huwelijksreis werd Janine ziek. “Wij dachten nog; het is voedselvergiftiging of zoiets”. In week 27 waren Janine en haar man thuis. Drie dagen later dan gepland. “Achteraf ben ik enorm blij dat het niet heeft doorgezet tijdens de vakantie” vertelt Janine. “Ik had er niet aan moeten denken dat ik dit had zou moeten doorstaan in het buitenland. Een vreemd land, een vreemde taal…”

Op advies van een vriendin 

Weer thuis raadt een vriendin van Janine tijdens een vrijgezellenfeestje haar aan haar bloeddruk te laten controleren bij de verloskundige. “Zij is verpleegkundige en zei dat ik er echt niet goed uit zag en dat ik te opgezet was”. Diezelfde avond en nacht heeft Janine enorme aanvallen van leverpijn. Op dat moment weet zij nog niet dat het leverpijn is. Ook haar hoofd knalt uit elkaar van de pijn. De volgende ochtend belt Janine dan ook direct met de verloskundige. Zij is dan precies 29 weken zwanger.

“Ik werd direct doorgestuurd naar het ziekenhuis. Mijn bloeddruk was torenhoog. In het ziekenhuis werd ik gelijk op een lege kamer gelegd. Daar kreeg ik te horen dat ik zwangerschapsvergiftiging had. Ik zou die nacht daar blijven”.

Uiteindelijk komt Janine niet meer thuis voordat haar baby is geboren. “Al zeiden ze steeds dat het misschien beter zou gaan. Dat kwam wel eens voor. Dan zou ik thuis verder kunnen rusten. Daar hield ik mij aan vast. Aan die hoop. Maar dat was slechts van korte duur”.

7  jaar geleden, maar die ene nacht weet ik nog precies

“Alles wat ik vertel is al 7 jaar geleden. Ik kan me niet meer alles herinneren. Maar die ene nacht, de nacht van week 30, die weet ik nog precies” vertelt Janine. Onbeschrijflijke pijn, zo sterk dat pijnbestrijding letterlijk niet meer hielp. Op een gegeven moment waren er 6 verplegers aanwezig om haar er doorheen te loodsen. “Longrijpingprikjes, pethadine, magnesiumsulfaat, bloeddrukverlagers (mijn bloeddruk was 200/130), paracetamol, onderzoeken, tests. Het ging zo slecht dat mijn man werd gebeld dat hij bij mij mocht slapen. Ik werd die nacht continue gemonitord. De pijn ging niet weg ondanks dat ik de halve apotheek binnen had gekregen. Uiteindelijk kreeg ik een katheter. Ik mocht mijn bed niet meer uit. Ik had pre-eclampsie die over was gegaan in het HELLP-syndroom”.

Janine wordt uit eindelijk overgeplaatst naar de IC van het UMC Nijmegen omdat ze niet goed wisten wat ze met haar aan moesten. Daar treft Janine een gynaecoloog in opleiding. “Normaal niks mis mee, ik vind wat dat betreft alles prima als je maar hulp krijgt, maar in mijn geval had ik “pech”.  Ook daar kreeg ik te horen: ik moet even overleggen met collega’s want jij valt in de 2% van de zwangere vrouwen die dit krijgt. En de gynaecoloog wilde persé de 32 weken halen. Nog twee weken dus”.

Ik was bang dat ik dood ging

Uiteindelijk ligt Janine ook nog twee weken te wachten. Twee weken waarin het steeds slechter gaat met Janine; ze durfde niet meer te gaan slapen, bang als ze was dat zij dood zou gaan. Zij mocht en kon ook geen TV meer kijken en alleen haar man mocht nog op bezoek komen. Het gaat op en af. Janine krijgt een blaasontsteking omdat haar katheter er al twee weken in zit. Ze komt 7 kilo vocht aan in 3 dagen tijd en word aan het zuurstof gelegd omdat zij bijna geen adem meer kan halen. Zij krijgt ook plas tabletten en een speciaal bed omdat zij last krijgt van het doorliggen. “En dan, als of het zo moest zijn, op de dag van week 32 werd de hartslag van mijn kleine man slecht. Dat was om 19.00 uur die avond. Ik weet het nog precies. Ik ben toen klaargemaakt voor een spoedsectio. Eigenlijk waren mijn bloedplaatjes niet in orde maar ze namen de gok want ik lag al 3 weken ziek te zijn. Mijn man mocht mee”.

Een moeilijke bevalling, een moeilijke start

Ondanks dat de ruggenprik niet wilde inwerken, begon een gynaecoloog die speciaal teruggekomen was van vakantie toch aan de keizersnee. Er was haast bij. Janine wordt kort onder narcose gebracht. Om 23:50 wordt ze even wakker. Ze ziet dat haar kleine man wordt weggereden in een couveuse. Ze wordt weer onder narcose gebracht tijdens het hechten van de keizersnee.Janine haar zoontje heeft een zeer moeilijke start. De longrijping prikjes hadden hun werk niet gedaan. Hij had open longetjes, een gat in zijn hart en was nog niet goed ontwikkeld. Het is niet zeker of haar zoontje het wel zou halen.Iedere dag wordt Janine in bed naar de NICU gereden. “Ik mocht mijn zoontje nog niet aanraken of vasthouden”. 4 dagen na de bevalling krijgt Janine te horen dat zij naar huis mocht. “Ik voelde me nog helemaal niet goed! De bloeduitslagen waren deels goed en deels niet, maar ik kon wel met wat pillen van de huisarts naar huis zeiden ze”. Iedere dag rijdt Janine verkrampt van de buikpijn van Arnhem naar Nijmegen om hele dagen op de NICU bij haar kleine man te zijn. Omdat het een halfuurtje rijden was kwam Janine niet in aanmerking voor een verblijf bij het Ronald McDonald Huis. De wond van de keizersnee gaat ook nog nabloeden. “Loop je daar met kraamverband op je wond om het bloed tegen te houden”.Na 2 weken mocht Janine met haar kleine man buidelen. Met vallen en op staan vecht haar kleine man zich er door heen. Na 6 weken mocht haar zoontje naar een streekziekenhuis. 10 dagen later mocht hij mee naar huis.

Eindelijk thuis… Maar hoe dan verder? 

“Dan denk je thuis goede hulp te krijgen. Maar nee. Dan krijg je in totaal 12 uur couveusenazorg. Ik was nog enorm ziek, had veel pijn en moest veel medicatie innemen… ook niet gek na ongeveer 4 weken als een kasplantje te hebben gelegen. Maar toch alle lof voor de kraamhulp. Die heeft gewoon stiekem extra dingen voor mij gedaan zoals huishouden, eten klaar maken. Dat mocht ze eigenlijk niet maar ik hield mijn mond wel”.Het zorgverlof van Janine haar man is voorbij. Hij moet weer gaan werken. De moeder van Janine zorgde voor een schoon huis. Verder zat Janine grotendeels alleen. “Ik heb allemaal werkende vrienden en ouders. Mijn schoonouders woonden verder weg dus die konden ook niet wekelijks komen.Kolven lukte ook niet, ik had bijna geen productie maar ik moest van het ziekenhuis kolven want dat was goed voor een klysma en voor de eerste weken. Dus ik heb 6 weken lang 8x per dag gekolfd en gevoed. Toen kon ik echt niet meer”. Op advies van de kraamhulp stopt Janine met kolven. Zij ziet in dat haar kleine man meer heeft aan een fitte moeder die niet de afgrond in gaat.Door alles wat er is gebeurd scheiden Janine en haar man kort daarna. “We kenden elkaar nog geen jaren en als je dit dan meemaakt is het een klapper voor beiden. Dus al met al: heftige tijd”.

Terugkijkend 

Gespecialiseerde artsen reageren verbaasd als Janine vertelt hoe lang zij met pre-eclampsie en het HELLP-syndroom heeft gelegen. Ook krijgt Janine te horen dat er zeer veel klachten over de betreffende gynaecoloog in opleiding zijn binnen gekomen en dat ze bezig ware met die klachten. “Maar ja, daar had ik niks meer aan, het is gebeurd en ik en mijn zoon leven nog, dat is het belangrijkste”.

Janine is nu 7 jaar verder en ondervindt nog veel de restklachten die zoveel vrouwen ondervinden die pre-eclampsie en/of het HELLP-syndroom hebben gehad. EMDR heeft helaas niet geholpen. Ook omdat er in die periode zoveel op Janine afkwam. Door haar scheiding moest zij een ander huis zoeken.

“Ik heb nu andere hulp omdat ik nog angsten heb en zal moeten accepteren dat ik nooit meer de oude zal worden. Maar het lijkt redelijk onder controle te komen met momenten eindelijk. En verder is het mijn levensstijl aanpassen om zo lang mogelijk toch te genieten van het leven. En ik sta onder controle in het Erasmus wat ook fijn is aangezien mijn lever niet helemaal top is, ik een aorta-vernauwing heb”.

“Al met al: ik geniet nu met volle teugen van mijn zoon, we hebben een sterke band. Met hem gaat het erg goed na 5 jaar ziekenhuis in ziekenhuis uit te zijn gelopen. En dat geeft mij kracht en energie. Hij is 19 september 2016 al weer 7 jaar geworden”.

Laat een reactie achter