Kim deelt haar verhaal

Ik hoor mijn man Sébastiën heel blij roepen “ze doet het, ze doet het Kim. Ze krijgt allemaal achten en zelfs een negen!” Even later stopt er een couveuse bij mijn hoofd en iemand zegt heel blij; dit is je kindje. Leg je hand maar even op haar. Ik doe wat ze zegt, maar binnen één minuut moeten ze weer verder. Buiten de OK komt er iemand met een grote lach op haar gezicht naar me toe en vraagt; Haar naam… wat is haar naam en ze kijkt me vragend aan. Ik denk bij mezelf; wat een gekke vraag eigenlijk, moet ik hier nu echt antwoord op geven.., had Sebas dit niet even kunnen zeggen? Toch geef ik antwoord: Sophia Isis.

Iedereen is zo blij en ik vraag me af of ik dat ook moet zijn. Ik heb net een kindje gekregen, maar het voelt niet echt zo. Ik ben vooral heel moe, maak me zorgen over of ze het wel of niet gaat redden en hoe het straks verder moet met mijn werk.

Toen ik 28 weken en 5 dagen zwanger was moest ons dochtertje geboren worden doormiddel van een keizersnede omdat ik PE en uiteindelijk acute HELLP had. We weten nog steeds niet wat de oorzaak was. Wel weet ik nu ruim 4 jaar later wat voor een enorme nasleep deze ziekte en extreme vroeggeboorte met een persoon en een gezin kan doen.

De maand die erop volgde leefde we in het Ronald McDonald huis en 2 verschillende ziekenhuizen. Ik had veel zorgen. Daarnaast sliep ik erg veel, kon me niet concentreren, ik kon niet tegen prikkels en was ik snel geïrriteerd. Voor mijn man had ik amper tijd en hij voor mij. Alles draaide om Sophia. Ik had iets gekregen, het mooiste wat ik me kon indenken. Maar het was nog niet van mij. Ik mocht het niet hebben en de vraag was of ik het ooit wel zou krijgen.

Toen Sophia na ruim 3 maanden uit het ziekenhuis kwam was er niemand om dit mee te vieren. We hadden al zo veel bezoek gehad de periode in het ziekenhuis, maar voor mij was het thuis zijn juist belangrijk. Eindelijk zoals het moest zijn. Een kraamtijd heb ik niet gehad, laat staan een roze wolk. Eenmaal thuis kon mijn man amper voor Sophia zorgen omdat hij bang was om haar te beschadigen. Hij durfde niet met haar alleen te zijn.

Ook begreep mijn werkgever niet goed wat er aan de hand was en leek hier ook weinig interesse voor te hebben. Ruim een jaar en een conflict op mijn werk verder kreeg ik de mogelijkheid aangeboden om een functie lager te gaan werken om zo mijn herstel te bevorderen.

Wanneer een extreem prematuur kindje uit het ziekenhuis komt zijn helaas je zorgen en de ziekenhuisbezoeken niet over, zoals veel mensen denken. Pas na twee jaar konden we zeggen dat het goed ging met Sophia. Mijn man en ik gingen in therapie. Eerst ieder individueel en hierna samen. Tijdens de zoveelste ruzie liet mijn man me weten dat hij mij veranderd vond en daarnaast dat hij het mij kwalijk dat we een kind hadden gekregen. De onmacht, zorgen en het onbegrip wat we voelde konden we niet delen. Gelukkig konden we na een jaar therapie zeggen dat we elkaar weer hadden gevonden.

Nu ruim 4 jaar later ben ik nog steeds snel moe, heb ik soms moeite met concentreren en op sommige dagen kan ik nog steeds slecht tegen prikkels. Ik vind het nog steeds erg moeilijk om over de afgelopen jaren te praten. Dit is de eerste keer dat ik er echt iets persoonlijks over vertel, al besef ik me dat dit in vogelvlucht is. Of ik ooit zal herstellen van de PE en HELLP met als gevolg de extreme vroeggeboorte van ons dochtertje Sophia, vraag ik me af. Helaas een tweede kindje komt er niet meer. Dit alleen al vanwege de risico’s die een tweede zwangerschap met zich kunnen meebrengen. Gelukkig is Sophia nu het mooiste wat zowel mij als Sebas is overkomen en kan ze het niet beter doen dan dat ze doet.

2 reacties

  1. Hanny op 25 juni 2017 om 14:47

    Heftig verhaal Kim.
    Gelukkig gaat het nu beter met jullie.
    Heel veel geluk samen.

  2. Gerlinde op 23 mei 2018 om 06:41

    Hoi Kim,
    Wat goed, dat je het nu dan toch van je af hebt geschreven. Praat met mensen in deze groep, je leert er veel van en je voelt je niet alleen.
    Steeds meer herkenbare dingen kom je tegen en daardoor kan het alsnog een plekje krijgen.
    Ik wens je enorm veel kracht en sterkte.

Geef antwoord Antwoord annuleren