Gastblog van Dian Ne: Op deze herfstachtige zaterdag…

Op deze herfstachtige zaterdag een nieuwe blog van @Dian Ne…

“Wat zijn de bomen beeldschoon. En wat is het bijzonder om nu de grond bezaaid met bladeren te zien. Afgelopen weekend trokken we erop uit. Eerst samen lekker blaadjes gooien in de straat en de dag erna in de auto naar de Veluwe ons verwonderen over alle kleuren. Wat heerlijk dat dit nu weer kan en wat een verschil met vorig jaar rond deze tijd.

Vorig jaar kon ik maximaal 5 minuten wandelen. Soms ging ik ietsje verder. Gewoon, omdat ik zo graag eens verder wilde. Of omdat ik mooie bomen in herfstkleuren wilde zien. Een enkele keer pakten we de auto naar het bos. Maar dan moest manlief rijden want dat kon ik niet. En bij thuiskomst moest hij voor onze lieverd zorgen of moest ze direct gaan slapen, omdat ik dan als een slappe marionet in elkaar zakte op de bank.
Mijn wereld speelde zich vooral af in huis en in een straal van 100 meter om het huis. En ik genoot van de zonnestralen, van de herfstkleuren. De boom achter heb ik minutieus kunnen volgen in z’n ontbladerproces.

Maar af en toe was ik het beu. Of dacht ik dat ik me alles maar inbeeldde. Die pijn elke dag, die immense vermoeidheid. Het niet kunnen koken. Ik vond dat ik mezelf maar aanstelde. Iedere moeder was toch moe? Dat ik na iedere voeding en wakker moment steeds een beetje meer pijn kreeg moffelde ik maar weg. Dat ik rond 15.00u vaak al zo moe was dat ik niet meer kon denken, vergat ik de volgende ochtend bij het opstaan weer. En heus! Ik had heel af en toe (zo eens per twee weken) een dag met minder pijn en vermoeidheid. Dus het ging dan toch gewoon?
Ik vergat gemakshalve dat ik niets deed in het huishouden. Dat ik na een gesprek van een half uur met m’n ogen dicht moest liggen omdat het tolde in mijn hoofd. En er vervolgens watten in werden gepropt. Teveel. Dat ik de wasroutine in meer dan vijf stappen had opgeknipt en elke dag moest bepalen of ik er één stapje in zou kunnen zetten. Dat koken zo moeilijk was, dat mijn man het moest doen. Op dagen dat hij er niet was en zelf wel moest, deed mijn lijf al zo zeer nadat ik de spulletjes had klaargezet op het aanrecht dat ik dan eigenlijk weer moest stoppen. Vaak zat ik dan helemaal overprikkeld en doodmoe met veel pijn uiteindelijk om zes uur op de bank, opgelucht dat het avondritueel ging beginnen en ik mijn meisje naar bed zou kunnen brengen.

En wat wilde ik genieten van mijn kind en mijn ‘extra lange verlof’. Vaak genoot ik ook wel van ons lieve meisje en van de mooie momenten samen, alleen het was allemaal niet zoals ik had gedacht dat het sou zijn. Dat was weleens lastig: ik wilde het liefste lange wandelingen maken, ik had zo graag taarten willen bakken of moeilijke gerechten maken. Mijn hoofd wilde zoveel. Alleen ik zou zo’n vier dagen nodig hebben voor het bakken van een taart. Ik hoorde van andere verse mama’s die twijfelden wat ze zouden doen tijdens de slaapjes van hun kind: er was zoveel te doen en als ze dan gingen slapen dan voelden ze zich schuldig dat er zoveel was blijven liggen. Dat was dan het voordeel aan mijn situatie: Ik hoefde daar geen moment bij na te denken. Liggen en slapen. En soms wat afspreken, maar dat moest ik dan direct als ze wakker was vaak al bekopen.
Hoe fijn was het, dat ik eens een weekeindje bij m’n ouders kon logeren en af en toe met m’n kind kon wandelen in een andere 100-meter zone. En dat m’n vader alles klaarzette en schilde voor de appeltaart en ik alleen maar hoefde te kneden en in de oven zetten. Hij ruimde wel op.

Wat een groot verschil, zeg, dat jaar geleden. Ik ben nu al zo ver! Ik heb nu zoveel meer vrijheid, fietsend met m’n kind voorop. Ik geniet nu nog intenser. Met volle teugen. Van de blaadjes, van de kleuren, van het koken, van de geuren.

Van de herfst…”

Laat een reactie achter