Wendy deelt haar verhaal

Zou het verkeerd zijn dat wij al deze gevoelens niet hadden? Wij hoorden het ene horror verhaal na het andere, het ene rampscenario op het volgende. Wij kregen bijna dagelijks 3 tot 4 keer de vraag of we echt geen maatschappelijke hulp nodig hadden. Positieve verhalen met een mooi einde hoorden we niet. Verhalen van rustig alles benaderen waren er niet.

Maar om ons heen hoorden wij alleen maar hoe erg het was, hoe zwaar, hoe verdrietig, hoe bang wij wel niet moesten zijn en wat een ellende dat ons dit moest overkomen. Dit was alles wat wij niet voelden. Ja, wij zijn geschrokken van mijn opname en de vroeggeboorte. Maar dit is iets wat iedereen kan gebeuren. Zaak was nu om hier zo goed en sterk mogelijk uit te komen. En wij waren van mening dat het beste te kunnen doen door rust en positieve insteek. Alles nemen zoals het komt.

Inmiddels weet ik dat die er wel zijn echter in het ziekenhuis vonden wij dat hier wel een gebrek aan was. Daarom willen wij ook graag ons positieve verhaal vertellen… ondanks dat bij ons ook niet alles van een leien dakje ging.

Tot dan toe alles goed 

Met 30.3 weken voor controle naar de gynaecoloog in Sittard. Tot op dat moment had ik een vlekkeloze zwangerschap. Volgens het boekje, op zwangerschapssuiker na dat met een dieet al onder controle was. Tijdens de controle bij de gynaecoloog bleek mijn bloeddruk verhoogd. Na een CTG en onderzoek van mijn bloed en urine kwam de uitslag: acute pre-eclampsie en het HELLP-syndroom. Een directe opname was noodzakelijk. Vanwege mijn zwangerschapstermijn zou die opname plaatsvinden in een gespecialiseerd ziekenhuis en niet het ziekenhuis waar ik op controle was.

Toen de gynaecoloog mij vertelde wat er met mij aan de hand was reageerde ik koel en rustig. Mijn man schrok enorm. Hij had het niet zien aankomen maar hij kon rustiger blijven doordat ik rustig was. Ik had nergens last van en voelde me kiplekker. Maar de ernst van de zaak drong wel tot mij door, al dacht de gynaecoloog dat dit niet zo was. Ik bleef alleen rustig omdat stress en paniek niet goed voor mijn bloeddruk en onze baby zou zijn.

Toch bleek mijn bloeddruk verder verhoogd terwijl wij aan het wachten waren op de ambulance die ons van Sittard naar Maastricht zou brengen. Mijn bloeddruk was zo hoog dat ik niet vervoerd kon en mocht worden. Er werd direct gestart met medicatie en ik kreeg een infuus met magnesium.

Na een paar uur daalde de bloeddruk genoeg om mij te vervoeren met een ambulance. Eenmaal in Maastricht aangekomen werd direct gestart met longrijping, bloedonderzoek enz. Dit was de eerste dagen dagelijkse kost. Ook werd er 2x daags een CTG gemaakt.

Mijn waardes verbeterden en ik mocht van het infuus af. Bedrust bleef het advies van de artsen. Wij waren rustig en positief. We hadden veel gesprekken over wat er met mij aan de hand was en hoe ons meisje in mijn buik het deed. Wij hoopten dat we haar zo lang mogelijk mochten laten zitten waar ze zat.

Maar toch leefde wij van dag tot dat. Ik gaf duidelijk aan hoe ik me voelde; eigenlijk altijd hartstikke goed. Ik had veel lieve vrienden en familie die allemaal het liefst tegelijk op bezoek kwamen. Maar aangezien ik toch echt rust moest houden verdeelde ik dit over de dag.

Achteruit

De donderdag na mijn opname bleken mijn waardes toch weer te verslechteren. Ik werd naar een High Care kamer verplaatst en het  infuus werd teruggeplaatst. Ik hield inmiddels veel vocht vast, maar verder voelde ik me goed.

Die nacht werd ik wakker met een vervelend drukkend gevoel op mijn schouderbladen. Ook kon ik niet diep doorademen. Mijn bloeddruk werd direct gecontroleerd. Het werd mij als snel duidelijk dat die veel te hoog was. Geen goed teken.

Na 1 uur kwam een verpleegster mijn kamer op. Ik mocht niet meer ontbijten. Ik wist genoeg; het was mis. Mijn moeder en man gebeld. Zij kwamen meteen. Die dag nog zou ons meisje gehaald worden. Via een keizersnede vertelde de gynaecoloog.Mijn grootste angst is altijd een ruggenprik geweest en die ging er dus nu komen.

Ons meisje

De nacht trok weg en de ochtend brak aan. Ik werd gedurende die ochtend klaar gemaakt voor de keizersnede. Ieder moment kon ik worden opgehaald. Mijn moeder, man en verpleegkundige weken geen moment van mijn zijde en waren ook echt mijn ankers. Als ik een van hen drieën zag was het goed.Mijn wens om zowel mijn man als mijn moeder op de OK erbij te hebben werd ingewilligd.

De ruggenprik is vier keer gezet voordat het lukte. Daarna ging alles snel. Voor wij het wisten was daar onze dochter met een felle huil. Heerlijk! Een goed teken. Mijn man ging met haar mee en mijn moeder kwam bij mij zitten. Ik begon over te geven maar doordat ik nuchter was kwam er alleen maar gal. De ruggenprik vloeistof ging omhoog waardoor ik benauwd werd. Dit werd snel verholpen en ik kreeg heel even wat zuurstof ter ondersteuning.

Op de recovery mocht mijn moeder bij mij blijven. Niemand daar had tijd om de NICU te bellen dus heeft mijn moeder mijn man gebeld. Ik had gezegd dat ik wilde dat hij bij onze dochter bleef als het niet goed met haar zou gaan. Maar dat als het wel goed met haar ging wilde ik heel graag foto’s zien, weten hoe groot ze was en wat ze woog. Ik wist namelijk nog niks.

Gelukkig ging alles goed! Samen met mijn man en moeder hebben we foto’s gekeken en kreeg ik te horen dat onze dochter 39 cm was en 1216 gram woog. Kleiner en lichter dan de artsen hadden geschat. Maar ze deed het super. Alleen ondersteuning maar geen beademing.

Vlot herstel

Vrij snel daarna werd ik gehaald en ging ik naar de afdeling. Even snel opfrissen en een eigen shirt aan. Daarna ging we meteen naar mijn dochter. Mijn moeder, schoonzus en natuurlijk mijn man gingen allemaal mee. Ik mocht meteen buidelen met ons meisje. Wat was dit mooi. Mijn meisje, ons kindje, ze begon meteen smak geluiden te maken toen ze op mijn borst lag en mij rook. Ze werd rustig en had duidelijk door dat ik haar mama was. Dat was een heerlijk moment.

De ochtend na mijn keizersnede kwamen twee verpleegkundige mij wassen op bed. Ik heb hen meteen te verstaan gegeven dat ik ging douchen en niks anders. Dat hebben ze ook gedaan en dat ging goed. Het was fijn om zelf te kunnen douchen. Ik kon lopen en de katheter werd dan ook verwijderd. Iedereen stond versteld dat ik me zo goed voelde. Mijn waardes zeiden namelijk wat anders. Die waren de eerste 48 uur juist verslechterd.

Onze dochter was na 10 dagen opname in Maastricht klaar voor het ziekenhuis in Sittard. En na 4 weken in Sittard hadden we haar thuis. Gecorrigeerd amper 36 weken.

Na 6 weken had ik nacontrole en de gynaecoloog was met stomheid geslagen toen ik vroeg wanneer wij aan een tweede kindje konden beginnen. Want dit was ons grootste wens een broertje of zusje voor onze dochter en we hebben altijd graag gewild dat er niet veel leeftijdsverschil zou zijn.

Nemen zoals het komt

Inmiddels zijn wij 8 maanden verder. Ik ben alweer ruim 2 maanden aan het werk. Ik werk in de gehandicaptenzorg op een zwaar verzorgende groep met gedragsproblematiek. Ik heb alleen nog een iets te hoge bloeddruk maar met medicatie is deze onder controle. Het is ook een kwaal binnen mijn familie dus of dit echt een gevolg is van HELLP en PE ik weet het niet.

Concentratie en geheugenproblemen zijn niet erger als voor mijn zwangerschapsvergiftiging.

Onze dochter is 8 maanden en weegt 7,2 kilo en is 65 cm ongeveer. Ze begint aardig wat geluiden te maken en ontwikkeld zich volgens de gecorrigeerde leeftijd.

Ik ben een actieve jonge moeder. Ik ga er veel op uit met mijn man en dochter op vrije dagen. Wij staan als gezin midden in het leven en wij genieten volop.

Sinds 2 maanden zijn wij ook actief bezig met een broertje of zusje. We zijn nog niet zwanger maar we hopen dat het ons nog een keer gegeven mag zijn.

Ik geef nog steeds borstvoeding, weliswaar afgekolfd maar dat doet er voor ons niet toe. Dat onze dochter borstvoeding krijgt is het belangrijkste.

Mijn man en ik hebben er ook heel bewust voor gekozen geen onderzoeken te laten doen met het oog op een volgende zwangerschap. Wij worden ongeacht of ik de onderzoeken wel of niet doe strenger gecontroleerd bij een volgende zwangerschap. Daarbij mag je geen borstvoeding geven i.v.m. bepaalde stoffen die je toegediend moet krijgen voor een onderdeel van deze onderzoeken.

Wij wisten het dit keer ook niet en willen ons niet gek laten maken met statistieken en voorspellingen. Wij zien het wel. We hopen natuurlijk dat het niet nog eens gebeurd maar ook als dat toch zo is slaan wij ons hier wel doorheen.

Wij zijn rustig en positief ingesteld en hier alleen maar sterker uit gekomen.

2 reacties

  1. Marrit op 27 februari 2017 om 19:59

    Hoi Wendy,

    Wat een mooi ervaringsverhaal. Mooi dat jullie er zo positief instaan. Fijn om ook deze kant te horen, omdat wij er ook zo instaan, en ik ook weinig tot geen mensen kon vinden met deze benadering. Hierdoor voelen wij ons gesteund, dat onze reactie ook een normale reactie is. Bij ons is het ook zeer spannend geweest met iD ed. Ik vind heel mooi dat je schrijft dat jullie hopen dat het jullie gegeven mag worden om nog een kleintje te krijgen. Succes met alles!

    • Wendy op 28 februari 2017 om 11:00

      Lieve marrit,
      Wat fijn dat ons herkenbaar voor je is. Wij vonden het belangrijk ook deze kant van hellp te laten horen.
      Ik hoop dat alles goed gaat bij jullie na een spannende tijd.
      Dank je wel voor je lieve woorden.
      Liefs Wendy

Geef antwoord Antwoord annuleren